جابحایی خانه

کارهای جابجایی و اسباب کشی اینقدر زیاد بودن ک نمیرسیدم بیام اینجا پست بزارم یا پیامها رو جواب بدم قول میدم یکی یکی همه رو جواب بدم و در کل یک تشکر برا همه از پیامهای پرمهرتون ب امید روزی ک تک تکون این 7 خان مهاجرت رو بگذرونین. ی چیزی بگم شاید جالب باشه براتون ما از روزی ک اومده بودیم تو این خونه وایفامون با همون تنظیمات کار کرد چون اینجا پروایدرها خدمات Internet on air رو دارن و وقتی جابجا میشی تا بیان تنظیمات رو بندازن رو خونه جدید ک قبلا 1 هفته ای طول میکشید حداقل و تو اون زمان اینترنت خونه وصل نبود از  Internet on air استفاده میکنن و درصورت اسمارت بودن مودمون (الان همه مودمهای جدید اسمارتن) از همون روز اول اینترنت دارید ولی سرعتش مثل nbnنیست ک البته در مقایسه با اینترنت ایران همین هم عالیه

راستی مودم از ایران نیارین چون اینجا وفتی اینترنت میگیرین مثلا بجای 6 ماه اگه قراردادتون رو 12 ماهه ببندید مودم رایگان بتون میدن

خرید ماشین

تو پستهای اولیه بعد از ورودمون ب استرالیا راجع ب خرید ماشین توضیح داده بودم و چرا ما از دیلر هر سه تا ماشینی رو ک داشتیم خریدیم ولی باز هم توضیح میدم چون خیلی مهمه. تو استرالیا هم مثل هر کشور دیگه باید هواستون ب کلاهبردارها باشه و وقتی از دیلر ماشین میخرید تضمین اینکه این ماشین دزدی نیست یا سند داره و...  شما مورد پیگرد قانونی قرار نمیگیرید درسته هزینه ای ک برا ماشین پرداخت میکنید معمولا گرونتره وقتی از دیلر میخرید بجای شخص ولی خوب اون تضمین خیلی مهمه برا منه تازه وارد ک از کارهای دادگاهی و چکهایی ک باید انجام بدم تو استرالیا خبر خاصی ندارم و البته هزارتا کار هست بجای اینکه کنترل کنم ماشین مشکل قانونی داره یا نه.(دیلر مثل همون بنگاههای ماشین تو ایران)

همین چندوقت پیش یکی میگفت ماشین تو سال 2015 خریده و درسال اکتبر 2018 تصمیم ب فروشش داشته ک خریدار جدید میره دنبال چک کردن مشکلات قانونی و متوجه میشه این ماشین قبلا در سال 2014 بصورت قسطی فروخته شده و اون ایرانی بیچاره ک بخاطر ارزونتر بودن رفته از شحص خریده و چون تازه وارد بوده ب استرالیا نمیدونسته باید چ چکهایی رو انجام بده کلا رفته سرش ب این بزرگی و وقتی ماشین رو تو سال 2015 نقد خریده اون کسی ک 2014 قسطی خریده بود و نقد تو 2105 ب ایرانی تازه وارد فروخته بود قسطهاش رو نداده و سود و قسط همه رو هم رفته و حالا صاحب ماشین کیه؟ ایرانی تازه وارد... موسسه ای ک وام داده میگه یا ماشین رو بر می دارم و باقی خسارتم رو نقدر میدی یا کل خسارت رو میدی حالا بیا برو دادگاه و بگرد دنبال اون فروشنده ولی اونم از استرالیا رفته....هواستون باشه کلاه نره سرتون بخاطر 2000$ ارزونتر

خرید خانه در استرالیا

امروز خانه رسما بناممون شد و تمام مراحل قانونیش انجام شد و الان من و آقای همسر مالک خانه خودمون هستیم البته اگه بخوام دقیقتر بگم مستاجر بانکیم نه مستاجر شخص  

پروسه خرید خانه اینه ک شما اول بروکرتون رو انتخاب میکنید ( البته داشتن بروکر الزامی نیست ولی چون شما رو شارژ نمیکنه و حق کارش رو از بانک میگیره پس بهتره با بروکر برید جلو چون مزایایی داشتن بروکر زیاده) ما بروکر داشتیم و تمام مراحل بانکی و وام رو ایشون انجام داد ک جلوتر بیشتر توضیح میدم. شروع میکنی ب خونه پیدا کردن و اینسپکشن گرفتن( وقتی تو استرالیا میری خونه ای رو میبینی اصطلاحن میگن اینسپنکشن رفتن)، ( من از اصطلاحات استفاده میکنم و توضیح میدم ک وقتی اومدین این اصطلاحات ناآشنا نباشه براتون چون گرفتن خانه کرایه ای هم اینسپنکشن میگیرید)

اول از همه بروکرتون از بانک نامه پری اپرووال وامتون رو میگیره و شما چندماه(در ایالتهای مختلف متفاوته فکر کنم برای نیوسوت ولث 6 ماهه)مهلت دارید تا خونه خودتون رو انتخاب کنید و وامتون رو اپرو کنید اگه تو اون 6 ماه نتونید خونه رو انتخاب کنید پری اپرووالتون باطل میشه و شما برای بعدا مجدد نیاز ب گرفتن پری اپرووال از بانک دارید البته خیلی هم مهم نیست چون یکسری مدارک میدید و در زمان 1 هفته معمولا پری اپرووال رو میده بانک ک تو اون پری اپرووال مشخص میکنه براساس حساب بانکی و قدرت خرید خانه شما و شرایططتون تا سقف مقدار مشخصی برا خانه نو و تا سقف مقدار مشخصی برا خانه ای ک قبلا ادم توش زندگی کرده بانک بتون وام میده. یکی از کارهای بروکر اینه ک تمام بانکها و نرخ سود و اطلاعاتش رو ب شما میده و شما بعد از انتخاب بانکتون اون بروکر دنبال کارهای پری اپرووال وامتون می افته. بعد ک پری اپروال رو گرفتید میتونید برید خونه انتخاب کنید. وقتی خونه ای رو انتخاب کردید آدرسش رو ب بروکرتون میدید و اون از دیتا بیسی ک افراد عادی دسترسی بش ندارن و فقط بروکرها دسترسی دارن قیمت حقیقی و تخمین زده دقیق خانه رو ک ارزش واقعیش است رو بتون میگه پس ایکی از مزیتهای داشتن بروکر اینه ک اگه کسی خونه اش رو خیلی بالاتر از قیمت گذاشت شما با گزارشی ک از بروکرتون میگیرید متوجه میشد تا چقدر میتونید تخفیف بگیرید برا این خونه. بعد ک انتخاب خانه 100% شد بروکرتون دنبال اپرو کردن وامتون می افته و تو این زمان شما باید یک فردی بنام سلیسیتور پیدا کنید ( هم میتونید گوگل کنید هم بروکرتون معرفی کنه یا ریل استیت ...) ک کارهای ثبتی، و چکهای نهایی خانه رو انجام بده شما باید ب سلیسیتور پول پرداخت کنید مثلا سلیسیتور ما رو 1450$ شارژ کرد برای کارهای ثبتی ک انجام داد برامون این کارها شامل چک کردن تمام مراحل بنام شدن خانه و بررسی تمام هزینه های شما مثل واتر ریت ،کانسیل ریت ، استراتا فی و... میشه عملا شما اصلا فروشنده رو نمیبینید و نمیشناسید همه کارها رو ریل استیل، سلیسیتور و بروکرتون انجام میدن . در این میان اگه خانه قدیمی باشه(یعنی کسی قبلا توش بوده و کاملا نو ساز نیست) باید یکسری چکها مثل موریانه هم انجام بشه ک بش پست چک میگین ک جدا شارژتون میکنن ولی وقتی خانه رو از بیلدر میخری و خانه نوسازه چون گارانتی بیلدر داری دیگه پست کنترل نمیخواد.

کارهای گرفتن 10 هزاردلار گرنت فرست هوم بایر بودن(درصورت نوساز بودن خانه) رو بروکر انجام میده.

بعد شما میرید ب بانک و حساب وامتون رو باز میکنید و سلیسیتورتون کارهای انتقال نام رو انجام میده و در روز مشخص میرید و کلید خونتون رو میگیرید ب همین سادگی البته واقعیتش اینقدر ساده نیست هزارتا فرم باید بخونید حتی وقتی بروکر دارید ولی کل پروسه همینه.

خانه اگه استراتا کامپانی باشه شما باید هر 3 ماه یکبار هزینه استراتا بدید و اونا خانه رو بیمه میکنن و مسیولیتهای استراتا مشخصه ولی اگه هوس( خانه ها در استرالیا اسمهای مختلف دارن هوس، تون هوس، یونیت، ویلا، آپارتمان) ک فقط هوس ها استراتا فی ندارن بقیه شکلهای خانه زیرنظر استراتا کامپنی هستن. وقتی هوس خریدید خودتون باید خانه رو (ساختمان خانه) بیمه کنید ک اجباریه این بیمه در استرالیا ولی چ نوع بیمه و با چ شرکتی رو شما میتونید انتخاب کنید.

اگه ب بانک اعلام نکنید ک خانه ب نام کی باشد بصورت قانونی برای افرادی ک ازدواج کردن خانه 50% ب نام آقا و 50% بنام خانم میشه

هزینه ریل استیت ب عهده فروشنده خانه است و شما ب عنوان خریدار هیچ پولی ب ریل استیت پرداخت نمی کنید

مهمانی های در استرالیا

یکی از دوستان میخواست تایمها و سیستم مهمانیها تو استرالیا رو بدونه ک بهتر دیدم براش پست بزارم بقیه هم ببینن.

خوب اگه میزبانتون یک ایرانی باشه باز هم ب سیستم استرالیا مهمانی رو تقریبا برگزار میکنه ، اینجا خیلی عادی و روتین است ک برای مهمانت مشخص کنی ک مهمانی از ساعت فلان برگزار میشه.

اگه مهمانی رسمی و یا دوستانه و بصرف شام باشه معمولا از ساعت 6 عصر شروع میشه و تا ساعت 9 و یا 10 ادامه پیدا میکنه اگه مهمان یا میزبان معذوریت خاصی برای سرو نوشیدنی الکل دار نداشته باشن معمولا وقتی مهمان وارد میشه بعد از حدود 10 دقیقه ازش میپرسی چ نوع نوشیدنی میل داری سرد؟گرم؟ الکل دار یا سافت درینک... این سوال رو همیشه از مهمانت میپرسی تا طبق ذایقه و میل اون شخص براش نوشیدنی سرو کنی و دلیل نمیشه همه یک نوع نوشیدنی رو انتخاب کنن وقتی چندتا مهمان داری ممکنه یکی درخواست چای یا قهوه بده و یکی شراب و یکی بییر و یکی نوشیدنی سنگین تر خود استرالیاییها و البته خارجیهایی ک معذوریتی برای نوشیدن الکل ندارن معمولا مهمانی رو با نوشیدن شراب یا بییر شروع میکنن و برای مهمانی های دوستانه نوشیدنی الکلی سنگین سرو نمیکنن ولی وقتی مهمانت ایرانیه قضیه متفاوته ممکنه از همون اول سنگین بزنه  خوب اگه مهمانی بصرف نهار باشه و تو خونه هم باشه( البته استرالیاییها معمولا مهمانی نهار تو خونه نمیگیرن ولی چندبار ما میخواستیم کباب درست کنیم براشون بشون گفته بودیم ظهر بیاین ) از ساعت 12 ظهر شروع میشه تا 4 و یا 5 عصر... 

زمان نوشیدنی و دیپ( تنقلات) حدود یک ساعت تا 2 ساعت طول میکشه ک اون وسط همه حرف میزنن تا سرشون بره و بعد شام سرو میشه خوب تو استرالیا خیلی پیش غذا رو اهمیت نمیدن همینکه سوپ یا سالاد سر میز باشه کافیه ولی اینکه یک تایمی برا پیش غذا باشه بصورت روتین و تو خونه چنین تایمی نیست تو رستورانها ک پیش غذا هم سرو میشه ... ولی تام غذای اصلی حدود 1 ساعت طول میکشه چون حسابی حرف میزنن سر میز... بعد هم دسر و چای یا قهوه سر میز غذا سرو میشه یعنی ی تایمی حدود 1 ساعت و نیم تا دو ساعت رو سر میز غذا میشینن بعد از خوردن غذا و برگشتن ب اتاق نشیمن دیگه نوشیدنی الکلی سرو نمیشه البته یادم رفت بگم سر میز غذا همیشه باید شراب یا نوشابه یا آب باشه چون خیلی هاشون با غذا شراب مینوشن ولی بعد از دسر دیگه نوشیدنی الکلی نمیخورن... و معمولا نیم ساعت بعد از صرف غذا و رفتن ب اتاق نشیمن مهمانی تمام میشه البته بعضی ها هم از همون سر میز غذا خداحافظی میکنن و میرن ...

مهمانیها بطور کلی دو تایم دارن تایم قبل از غذا ک تایم نوشیدنی الکلی و حرف زدنه و تایم غذا

اگه پارتی باشه باز بستگی داره میزبان ایرانی باشه یا خارجی... پارتیهای ما ایرانیها تا ساعت 3 معمولا طول میکشه و البته غریبه ترها معمولا 1 صبح ببعد میرن یکی یکی ولی دوستای صمیمیتر تا 3 میمونن ولی پارتی های خارجیها تا 12 نهایت طول میکشه البته چون ما دوست صمصیمیشون نیستیم 12 ببعد میریم اگه پارتی تو بار یا رستوران باشه معمولا تا 12 شب یا نهایت 1 صبح 

فکر کنم همه چیز رو گفتم راجع ب سیستم مهمانی ها اگه سوالی دارین بپرسین شما

راستی برا کسی ک اولین باره میری خونش معمولا شراب میبرن ولی اگه طرف ندونه شما شراب مینوشی یا نه(مثلا ما ی دوست استرالیایی داشتیم ک خیلی فهمیده بودن و چون میدونستن ایرانیها مسلمان هستن ولی نمیدونستن ما شراب مینوشیم یا نه یک دسته گل آوردن برامون بعد ک ما نوشیدنی الکلی ب سیستم خودشون سرو کردیم خانمه از تو کیفش شراب رو در آورد و بما هدیه داد و گفت چون ما نمیدونستیم شما شراب مینوشین یا نه اول گل آوردیم حالا شراب هم مال شماست ) ... میخوام بگم بعضیهاشون اینقدر شعور دارن قبل از برقراری ارتباط باهات راجع ب فرهنگت تحقیق میکنن وقتی زیاد نمیشناسنت ک بی احترامی ب مذهبت نکرده باشن چون هیچوقت ازت نمیپرسن دینت چیه این یک سوال خیلی بده اینجا ک از کسی بپرسی دینت چیه؟ نماز میخونی؟ ب خدا اعتقاد داری ؟و... چون اعتقاد دارن این سوالها خیلی شخصیه و ما اجازه ورود ب قسمت خصوصی و شخصی زندگی طرف نداریم برا همین اولش محتاطن تا بشناسنت... وقتی خونه دوست ایرانی میریم ک میدونیم شراب نمینوشن و شکلات یا گل هدیه میبریم... این هدیه فقط برای اولین باره بارهای بعد هدیه ای درکار نیست

ی سیستم دیگه ک تو استرالیا خیلی بابه و ما ایرانیها هم انجامش میدیم و خیلی هم خوبه وقتی دوست صمیمی تری میشی (با هر ملیتی) دیگه فقط میزبان زحمت نمیکشه و هرکس ک مهمانه از قبلش مشخص میکنه من چی بیارم یا از میزبان میپرسه یا خودش میگه مثلا من دسر میارم یا سالاد میارم یا نوشیدنی میارم ... اینطوری فقط غذای اصلی و ریخت و پاش خونه با میزبانه و همه ب نحوه خودشون تو مهمونی ی دستی دارن و این باعث میشه ک کسی خسته نشه یا فشار مالی بش نیاد و اینطوری همیشه همه شادن از کنار هم بودن ... درضمن چند نوع غذای اصلی هم درکار نیست 

خوب فکر کنم کامله الان ولی باز اگه سوال دارین بپرسین

 

زندگی ب چرخه بر میگردد

زندگی بعد از چند سال کاملا نرمال و طبیعی میشه در کشور جدید، دیروز یک اتفاق افتاد ک من متوجه شدم چقدر ما غرق شدیم در کشور جدیدمون و شاید دیگه از اون حس تازه واردی ، کشور جدید بودن، وطنمون استرالیا نیست، غریبه ایم با مردمش و هر اسمی ک بشه روش گذاشت در اومدیم راستش هنوز 4 سال نشده ولی 4 ماه دیگه ما 4 سالمون از استرالیا امدن پر میشه و دیگه همه چیز ب چشممون عادیه البته فکر میکنم این عادی شدن و ب روزمرگی استرالیا عادت کردن و پذیرفتن این کشور به عنوان کشور دوممون خیلی ب شخصیت من و همسرم و قاطی شدن تو فرهنگ استرالیایی برمیگرده نمیگم ما دوست ایرانی نداریم یا از ایرانیها فراری هستیم یا کامیونیتی خوبی نداریم اینجا بلکه دوستهای خیلی خوب ایرانی داریم کسایی ک میتونن مثل خانواده دیدنشون خوشحالمون کنه هم تو پرث هم تو سیدنی هم واگا واگا و چندتا خانواده ایرانی تو کانبرا هم میشناسیم ک خیلی خوبن ولی دوستهای خارجیمون هم کم نیستن ما هر دو کامیونیتی رو باهم نگه داشتیم هم ایرانیها و هم خارجیها رو حالا چ اتفاق جدیدی افتاده ک براش پست میزارم تعریف میکنم الان:

تو هاردن با یک خانواده استرالیایی دوست شدیم ک البته اصلیتشون مثل اکثر استرالیاییها انگلستانیه و پدر بزرگ مرد خانواده برای زمین و طلا ب استرالیا مهاجرت کرده بود خوب این خانواده یک پیرزن و پیرمرد حدود 60 ساله هستن با دوتا دختر 26 و 22 ساله ک الان چندوقته هر یکشنبه عصر ما شاممون رو برمیداریم میریم خونه اونا و تا 9 و 10 شب دور هم میگیم و میخندیم و ... دیروز هم مثل همه یکشنبه ها ما بساط پیتزا رو جمع کردیم بردیم اونجا(شام پیتزا داشتیم ما ) و اونجا نشسته بودیم ک آقای خانواده تقویم سال 2019 رو اورد برامون تقویم شرکت خودشون بود و وقتی اومدیم خونه به آقای همسر گفتم ببین اتفاقهایی ک داره می افته نشون میده ک ما داریم استرالیایی میشیم نه با گرفتن سیتیزن شیپی فقط بلکه با روابطی ک داریم اینجا و سبک زندگیمون دیگه از یک مهاجری ک کسی رو نمیشناسه جدا شده و مثل یک شهروند ک دوست از هر ملیتی داره و همون اتفاقهایی ک تو ایران می افتاد برامون با یکمی شکل متفاوت تر اینجا هم داره تکرار میشه... این مورد شاید برا دیگران یک اتفاق کوچک باشه ولی برای من خیلی بزرگه چون میدونم و باور دارم دیگه یک مهاجر نیستم یک شهروند استرالیایی هستم حتی قبل از اینکه شهروندیم رو بگیرم همینکه دوستهایی دارم از هر ملیتی و باهاشون ارتباط داریم و تنها نیستم فقط با جامعه ایرانی خیلی ارزشمنده برا من